Kochaj – premiera

19417525_1368660049836248_532413040572238175_o

To jest… najgorętsza premiera tego lata. Tydzień przed zapowiadaną premierą… AZ KOCHAJ już tu jest!
Książka drukowana: alimero.pl/kochaj-171552.html
43 pierwsze strony: ridero.eu/pl/books/kochaj/
[kliknij okładkę na stronie albo „Przeczytaj książkę” pod okładką]

KOCHAJ sprawdza kondycję człowieka współczesnego, który otoczony ludźmi, musi znaleźć najpierw siebie, aby się z sobą pogodzić i żyć szczęśliwie, będąc w pełni gotowym na kontakt, obcowanie, połączenie. Musi zrozumieć, czym jest życie symboliczne, bez którego tak ciężko dziś jest być, a które przy złej interpretacji, bywa źródłem cierpień. Czy w naszych czasach jest jeszcze miejsce na miłość?

Adrian Zawadzki – urodzony 7 czerwca 1991 roku w Gorzowie Wielkopolskim, prozaik i absolwent Filologii Polskiej na Uniwersytecie Szczecińskim. W 2014 roku debiutował powieścią Krwawy umysł i felietonami na portalu eleWatorKultury. Kolekcjoner płyt kompaktowych i winyli oraz książek, szczególnie wierny beatnikom, literaturze genderowej, reportażom i polskiej prozie współczesnej. W 2017 roku pojawiły się: Chłopczyk z fotografii, Kochaj, Rozmowy z krwawym umysłem oraz Papusza. Granice przynależności.

Książka opisuje historię trojga młodych ludzi, spośród których każdy szuka innej drogi do miłości, gubiąc się w międzyczasie, w alkoholu. Lila, narratorka, przerywa swój długoletni związek po tym, jak Igor podniósł na nią rękę. Dziewczyna budzi się jednak w cudzej piwnicy, otoczona cudzą historią i wspomnieniami. Odtąd będzie musiała zrozumieć, kto lub co ją więzi. Wkrótce także okaże się, że nie jest sama. Najpierw pojawi się Wiktor, przyjaciel Igora, z którym sypiała, odkąd ten drugi zaproponował im trójkąt. Teraz, zamknięci, z radyjkiem, które informuje o absurdalnych wydarzeniach w Polsce, z bańką wina i tym, co zostało im w takiej sytuacji – rozmowami o wielkich sprawach, będą musieli mierzyć się także ze sobą – agresją, wizją domu trojga, niepewną przyszłością. Wszystkiemu przygląda się Rude Futerko – nijaki byt, którym określili to, co ich więzi (nie znali przecież płci; inspiracją którego było stare, kwadratowe, lisie futro, wiszące w szafie). Jest także plakat – „Aż kochaj”, przedstawiający różowo-błękitne niebo (kolory kojarzone z płcią, orientacją seksualną), który staje się początkiem dyskusji na temat znaczenia kultury jako więzienia.

 

Reklamy